Αγχέμαχο όπλο (αλλιώς το δάκρυ)

 

Α γ χ έ μ α χ ο  ό π λ ο  (α λ λ ι ώ ς  τ ο  δ ά κ ρ υ)

 

Χίλιες φωνές
πουλιά που στερεώθηκαν
στα ξεφτισμένα καλώδια της γης
κρεμάσανε στα ύψη τους τα βάρη των πληγών
και χώθηκαν στο στόμα μου
να τις ανακουφίσω.
Γυρεύω λέξεις
να μοιάζουν με οπές
τις ακουμπώ
για να με πείσουν πως γελάστηκαν τα μάτια
– το πεπρωμένο πριν και μετά
το άγγιγμα-
κρύβω λιγάκι φως που σου ‘κλεψα
και τρία χάδια
κι ορκίζομαι στη θάλασσα να σου τα ξεπληρώσει.
Χίλιες φωνές
εκείνες που ακούς
η φωνή σου
(εκείνη που ακούω)
χαϊδεμένο βότσαλο πάνω στα γόνατά μου
κατρακυλά σ΄ ακίνητα ποτάμια
κι όλο γλιστρά
κι όλο βοά
ποιον να τρομάξει πια
αυτά που όφειλε να πει δεν τα ‘πε.
Θέλω να σας δείξω
την εντός μου τρύπα
ένα σύρμα γδέρνει
και τη δική μου την καρδιά
– δίχως λουλούδια φοβάμαι να βαδίσω –
πήγα να γράψω
α Θεούλη μου ρίξε και εσύ καμιά νεροποντή
μουλιάσανε λοιπόν τα μάτια μου
και μου ΄φτιαξε τη μνήμη αδιάβροχη
τι το ΄θελα και μίλαγα για υπο-λογισμούς.
Τη βούλωσα κι εγώ στα γρήγορα
με ότι πρόκαμε ν’ ανθίσει
πηδήξανε οι κυψελίδες μου
στο δρόμο σα δεκάρες
οι βρόγχοι ριζώσανε στο πάτωμα
πετάχτηκαν κλαδιά
το αίμα βάφτηκε νερό
και χύθηκε σε ξύλινους σωλήνες
ας πούμε
πως
μετουσιώθηκα σε
ένα σχίνο που λυγίζει.
Οι λέξεις μου ξεράθηκαν
κι ούτε τολμώ να τις τινάξω
ποιος έρωτας σε σώζει απ΄ τα τσεκούρια;
Γλιτώνουνε τα άψυχα
απ΄ τις πληγές
μου λέγαν
κι όμως
τα χέρια σου με προσπερνούν
αφήνεις πάνω μου να σκάψουνε τ’ αγρίμια
λέω θυμάμαι
κι ανοίγουν δυο χαραγματιές
λέω εσύ
και σφίγγει ο κλοιός.
Χίλιες φωνές
κούφιες λέξεις
η φωνή σου
κεντημένο δάκρυ
μικρό
στάζει
στ΄ ασπρόχωμα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

poem cover designed by itsmi, available

 

000

Comments (0)

Leave a reply

Your email address will not be published.

*